Sa bhliain 1628, thug an t-eolaí Sasanach William Harvey faoi deara, nuair a gearradh artaire, go raibh an fhuil ag gobadh amach amhail is dá mba faoi bhrú. D'fhéadfaí brú fola a mhothú trí theagmháil a dhéanamh leis an gcuisle.
Sa bhliain 1835, chum Julius Erison sphygmomanometer a tharchuir an chuisle go colún caol mearcair. De réir mar a bhuaileann an chuisle, ardódh an mearcair agus thitfeadh sé dá réir. Don chéad uair, d'fhéadfadh dochtúirí cuisle agus brú fola a thomhas gan artaire a ghearradh. Mar sin féin, mar gheall ar a mhíchaoithiúlacht, a thógáil amh, agus a léamh míchruinn, tháinig feabhas ar eolaithe eile. Tomhaiseann an sphygmomanometer brú fola bunaithe ar airde an cholúin mearcair; tomhaiseann an baraiméadar brú aeir ar an mbealach céanna.
Sa bhliain 1860, d'fhorbair an t-eolaí Francach Étienne Jules Maret an sphygmomanometer ab fhearr ag an am, ag méadú na bíge agus ag taifeadadh a ruthag ar rolla páipéir. D'úsáid Maret an sphygmomanometer iniompartha seo chun staidéar a dhéanamh ar bhuillí croí neamhghnácha.
Ba é an t-eolaí Iodálach Scipione Rivarocchi a cheap an monatóir brú fola a úsáideann dochtúirí i 1896. Tá cufa inséidte aige chun sreabhadh na fola a bhlocáil, agus éisteann dochtúirí leis an gcuisle le stethoscope agus iad ag léamh an bhrú fola ar scála.
